Ik werk bij het Markland College

"Ik voor de klas? Mij niet gezien! Dat was vroeger de slogan waarmee de lerarenopleiding nieuwe studenten probeerde te werven. Gedurende mijn eigen middelbare-schoolcarrière dacht ik er inderdaad zo over. Ik zag mezelf echt niet met een krijtje in de hand, ten overstaan van 28 pubers iets uitleggen. Maar wat wilde ik dan wel? Geen idee.

Ik wist wel heel goed wat ik niet wilde. De hele dag achter een bureau? Daar zag ik mezelf nog niet zitten. De horeca in misschien? Nee. Ik ben niet zo'n avondmens. De techniek? Twee linkerhanden. De verzorging? Is ook niets voor mij. Hoewel ik toch goed tegen bloed kan. Wat nu?

Op de havo had ik biologieles van mevrouw Beck. Ik vond bio het leukste vak. Mevrouw Beck was een welkome afwisseling tussen het driedelig grijs. De lessen waren leuk om te volgen. Ze had dezelfde lengte als ik, die van een gemiddelde brugklasser, en ze reed motor. En je kon met haar lachen. Zij niet altijd met mij.
Ineens ging er iets dagen. Ik wil dit ook. Dit lijkt me echt leuk. Dat bleek het ook te zijn, zeg ik nu, 17 jaar later. En wat maakt het nou zo leuk? Niet het bureau waar ik wel eens achter moet zitten. Niet het correctiewerk dat soms avonden in beslag neemt. Niet het leren werken met de computer (want digibeet). Niet de ellenlange vergaderingen, maar de omgang met de leerlingen. Zij maken het vak leuk. Zij zorgen ervoor dat geen les dezelfde is, maar ik ook. Zij maken veel grappen,maar ik ook. Zij stellen moeilijke vragen, maar ik ook. Zij vertellen veel, maar ik ook! Ik voor de klas? Kom maar zien!"

Marion van Heeswijk,

docente biologie